لیگ برتر ایران

مهران سلیمانی / خبرگزاری پارس فوتبال
دیدار دو تیم سپاهان و پاس در حالی در ورزشگاه فولاد شهر برگزار شد که هواداران سپاهان به امید پایان یافتن کابوس ناهماهنگی تیمشان چشم به چمن سبز ورزشگاه دوخته بودند. اما چیزی که می دیدند پرواز توپ های سفید رنگ از هر نقطه زمین به سوی دروازه حریف  بود و ابراهیم توره ای که قصد داشت در این هفته ها رکورد قرار گرفتن در آفساید را به نام خود ثبت کند.


هر چند امیر قلعه نوعی تلاش می کند تا با ذهنیت منفی منتقدان مقابله کند اما او باید بداند که فوتبالی که تیم او در زمین به نمایش می گذارد بیش از سخنانش مورد توجه قرار می گیرد. تضاد میان آنچه او وعده می دهد و آنچه در حال اجراست هوادار را بر سر یک دو راهی بی پایان قرار می دهد که خبر از عاقبتی نه چندان خوش دارد و تولد این سوال در ذهن او که : آیا می توان به گفته او اطمینان کرد ؟


این سوالی است که برای هر بیننده معمولی فوتبال سپاهان پیش خواهد آمد .تیمی که به راحتی قهرمان ایران می شود، خوب بازی می کند و بهترین خط حمله و دفاع لیگ را از آن خود می کند به یک باره تغییر سیستم می دهد ، آقای گل لیگ را از دست می دهد و با خرید ستاره در هر نقطه زمین ، تیم را دگرگون می کند.  آیا این همه تغییر ضروری بود ؟ سپاهان در سال گذشته نیز در ابتدای لیگ،  بازی هایی به مراتب ضعیف تر را به نمایش می گذاشت اما به مرور روند صعودی را در پیش گرفت . تصور می شد قلعه نوعی سعی دارد با ایجاد تغییرات و تحولات اساسی این نقیصه سال گذشته را جبران کند و شواهد و قرائن نیز نوید یک شروع خوب را برای سپاهان در فصل جدید داشت. اردوی سپاهان زودتر از دیگر رقیبان و با نظم و آرامش خاصی پیگیری شد. اما با شروع مسابقات سپاهان باز هم یک گام از دیگران عقب است.


 اگر برای هر بار هماهنگ شدن تیم نیاز به از دست دادن هفت هفته از یک دوره بلند مدت داشته باشید ، جای تعجب نیست که تیم های قلعه نوعی در تورنمنت های بین المللی همچون لیگ قهرمانان آسیا با مشکل مواجه شوند و از صعود باز  بمانند. چرا که همواره باید چند بازی ابتدایی تورنمنت را صرف هماهنگی تیم و بازیکنان نمود. هواداران اینگونه تصور می کنند که اگر شرایط همانند فصل گذشته پیش رود -که البته تا این هفته هم پیش رفته است - به همان اندازه که قهرمانی لیگ قابل دسترسی است حذف دوباره از آسیا نیز قابل پیش بینی خواهد بود . حال آنکه بر خلاف سال گذشته در لیگ امسال رقیبان جدی  و پر قدرتی برای قهرمانی مدعی هستند که مخاطره ای بزرگ بر سر راه قهرمانی سپاهان خواهند بود.


شش هفته صبوری برای آنکه اثبات کنیم به گفته های امیر قلعه نوعی اعتماد داریم زمان کوتاهی نیست ، اما او همچنان منکر بازی ضعیف سپاهان و ناهماهنگی تیمی است که خود سازنده و معمارش بوده است. انگار او فراموش کرده است که صاحبان اصلی این تیم آنهایی هستند که یک به یک از کیلومتر ها دورتر خود را به فولادشهر می رسانند و سکوهای خالی ورزشگاه را پر می کنند.
به فولاد شهر بر می گردیم. جایی که سپاهان ، مدافع عنوان قهرمانی سر در گم به دنبال راهی برای گل زدن به حریف است. سانترهای بی هدف و بازی هوایی که هیچ راهی جز دستان دروازه بان حریف ندارد وتنها امید هواداران به ساق های کاپیتان با تجربه تیم است که با یک پاس عمقی این کلاف در هم پیچیده را باز کند.

اما تعویض آخر امیر آخرین ریشه های امید هواداران را می خشکاند و این شبیه یک دهان کجی از سوی سرمربی به هواداران است. رضا عنایتی مورد انتقاد قرار می گیرد ، تا امیر قلعه نوعی راه فرار از واقعیت را پیش نگیرد. او سیبل انتقادات هواداران می شود تا سرمربی آگاه باشد که خواسته هواداران در ایران بر هر چیزی ارجعیت دارد و اگر نتواند این جماعتی که اعتبار خویش را به دست وی سپرده اند را به سرمنزل مقصود برساند بی شک در مرحله بعد خود او مورد نکوهش قرار خواهد گرفت . بغض عنایتی ترکید تا شاید امیر از خواب غفلتی که هفته ها گریبانگیر اوست بیدار شود. او می تواند به کمک همین عنایتی بار دیگر قهرمان ایران و شاید آسیا باشد اما به شرطی که قبل از هر چیز رضایت هواداران تیمش را پشت سر داشته باشد.